• Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Dutch Danish English Finnish French German Italian Norwegian Polish Spanish Swedish
  • eliseladysosk.jpg
  • giullasosk.jpg
  • p1020351sosk.jpg
  • p1060596sosk.jpg
  • slide1.jpg
  • slide2.jpg
  • slide3.jpg
  • slide4.jpg
  • sosceasarklein.jpg
  • sosceasarklein2.jpg
  • soswetwindyklein.jpg

Met setters terug in de tijd op de Game Fair

Door Henk ten Klooster

Het leek een reis in de tijdmachine. Na een twee jaar durende ‘jacht’ door de literatuur, zorgde een telefoontje van Gerard Mirck voor een terugkeer naar oude settertijden. Of ik zin had om de Ierse setter te promoten op de Game Fair 2012 op zaterdag 2 juni  bij de Collse Hoeve in Nuenen? Dat gesprek was na de finale van een studie met drama, poëzie en literatuurgeschiedenis.  Daar hoefde ik niet lang over te denken. Want is de werkende Ierse setter niet drama en poëzie op vier poten?

Veel  lezers van Ierse Setter Klanken kennen me waarschijnlijk nog van de serie Flitsen uit Frisse Neuzenland. In die serie werden mooie momenten belicht met werkende setters op trainingen, veldwedstrijden, praktische jacht en valkerij. Ofwel, lezers laten genieten van al het genot dat het oorspronkelijke werk van de rode setter kan opleveren.  Voor mezelf was het een ontdekkingsreis zonder weerga die naar enerverende landschappen wereldwijd voerde. De Game Fair is een beetje van dat alles samengepropt op een mooi landgoed.

Kwestie van kiezen

Maar eerst was het natuurlijk een kwestie van kiezen.  Of ik twee rode setters wilde meenemen, Gerard zou zijn roodwitten ten tonele voeren.  Dat bleken er drie te zijn, waardoor de roodwitten in de kennel van de Game Fair even getalsmatig de meerderheid hadden. Zij waren de Ierse importen Craigrua Whim en Goldie plus een aanwinst uit Polen: SpecialGift for Shadow (Sandy).

Karakteristieke kleuren

Zelf besloot ik oude Echlin (op weg naar zijn vijftiende jaar) en Giulla O’Conloch thuis te laten en te kiezen voor de importen, altijd goed voor een mooi verhaal over hun oorsprong.  Vandaar dat de jonge Ierse import Summertime Lady en de Amerikaanse import Redwing White Lightning (Clancy) de eer kregen de Ierse rode setter te promoten.

Dit settervijftal zorgde ook voor een mooi palet aan kleuren. Van wit met niet veel rood (Goldie) tot rood met heel veel wit (Clancy) en met uitzondering van twee longenachtige witte borstvlekken geheel rood (Lady). Bovendien zijn deze setters goed voor een inspirerend stuk geschiedenis, Goldie is immers de moeder van twee Ierse veldwedstrijdkampioenen: Pallas Green Halloway en Harriet. Zij zijn de eerste in ons land gefokte setters in de geschiedenis van de Ierse Setter Club en haar voorganger die in het moederland die titel haalden.

Verhalen van vlekken

Clancy stond borg voor mijn eigen levensverhaal van hoe je als jochie gepakt werd door Big Red (in het jeugdblad Pep in de jaren zestig als de strip Roy gebracht) dat later door Walt Disney verfilmd werd.  De tienjarige setter heeft sinds haar komst uit Kentucky de trilogie van de Amerikaanse schrijver Jim Kjeljaard (Big Red,  Irish Red en Outlaw Red) tot leven gewekt  plus dat mooie boek van de Britse auteur T.H. White The Goshawk, over de valkerij bedreven met een havik en Ierse setter. Lady heeft weer zo’n mooie borstvlek als geportretteerd in White Star, a dog on the Titanic, een vrij recent succes op de Britse boekenmarkt van de schrijfster Crisp, geïnspireerd door Kjelgaard.

Afijn u snapt het  wel: wit is goed voor veel verhalen. Dat was in het verleden zo en nu nog. Een tot nu in setterkringen nog niet goed belicht verhaal is dat over kruisingen van rode setters met roodwitten volgens een programma dat bedacht is door de Ierse moederclub. Wie weet dat er nog eens in ons clubblad of jubileumuitgave (we gaan naar de honderdste verjaardag van de ISC in 2015) uitgebreid op ingegaan kan worden. Want dat verhaal wekt idealen van heel wat prominenten in de oude ISC tot leven.

Vroege verrassing

Meteen in de ochtend was het al raak. Bij het settergezelschap –Gerard en Lizanne Mirck- voegden zich al snel de bezoekers Joop en Lia Harms, fokkers van de bekende rood witte Ierse setter uit rode ouders: Harry. En tot onze verrassing kwam ook de voorzitter van de Game Fair, Bert Bruil, ons verwelkomen.

Voor de liefhebbers: het was de eerste keer in de historie van de Ierse setter dat het als jachthondenras gepromoot werd op de Game Fair.  Bruil was mijn mentor in de studie tot valkenier, vandaar dat er herinneringen werden opgehaald aan het jagen met de havik op de Maasvlakte. Bruil bleek de hoofdrolspelers in de werkende setterkringen goed te kennen. Zo begon de zaterdag met tal van anekdotes.

Brian Boru back

Goldie, Sandy, Whisper, Clancy en Lady mochten zich in een warme belangstelling verheugen.  Er kwam zelfs een oudgediende jagersdame die nog met een Ierse setter gejaagd had in een wel heel ver verleden, want op de stamboom prijkte nog een Ierse setter uit de kennel van kapitein G.J. Verweij (bekend van zijn boek Setters en pointers, 1949) geprijkt. Eentje met een verleden want als ik me goed herinner was die Ier, Brian Boru, in de oorlogsjaren gestolen door de Duitsers.

Gelukkig nam ook de jonge generatie jagers een kijkje. Zo waren twee vrouwen die nog in de opleiding tot jager zitten erg benieuwd naar de mogelijkheden voor Ierse setters in de praktische jacht in ons land. Omdat Giulla recent nog met succes is ingezet tijdens de jacht hier en in de afgelopen winter verrassend presteerde op een landgoed van een tachtigjarige schrijver in Denemarken konden verse voorbeelden worden gegeven. Zo apporteerde de zesjarige Ier daar een fazant uit een moeras, als enige van de vier aanwezige jachthonden.

Haas met geweer

De Game Fair bood ook een mooie gelegenheid om plaatjes te schieten van de setters in passende entourage. Waar anders kun je op je dooie gemak een setter parkeren voor een (opgezet) wild zwijn, hert, haas, vos of konijn?  Grappig was dat enkele van deze dieren een namaakgeweertje droegen, de omgekeerde wereld dus.

Leuk was het om te vertellen over de bereiding van de wildsoorten die we samen met de setters op tafel gebracht hebben. Dat is dubbelop genieten, van het verhaal rond zo’n stukje smakelijk vlees en niet te vergeten over de innige band die je met je hond krijgt door samen op jacht te gaan, ja precies zoals de genoemde boeken melden.

Haantje de voorste

In de erering was een voorname rol voor de Ierse setters weggelegd. Ze mochten er als eerste in, de roodwitten van Gerard op de hielen gezeten door mijn roden. Summertime Lady werd nog naar voren gehaald bij de Duitse staander langhaar om zo het verschil in haarkleur aan het publiek te tonen. Vaak worden beide rassen door elkaar gehaald.

Natuurlijk volgden op de setters veel andere jachthondenrassen waarbij aan de hand van hun bouw hun typische functie in de jacht werd uitgelegd. Teckels bijvoorbeeld die een vos uit het hol moeten drijven (handig dan zo’n formaat van deze worst op poten), zweethonden die met lage neus gewond wild opsporen en ga zo maar door.

Ook hier kregen onze staande jachthonden volop de aandacht voor hun capaciteiten voor het schot, dat is met hoge neus en relatief hoge snelheid (de Porsches van de staande honden) op zeer ruime velden veerwild te zoeken, vinden, voorstaan en vast te zetten. Opvallend was dat uit in de categorie A van de veldwedstrijden ofwel de Formule I de andere rassen (setters en pointer) ontbraken.  Kortom, we hadden het rijk alleen.

Wat in het vat zit…

Tsja, de tijd vloog. Voor ik het goed en wel besefte was de dag al weer voorbij. Je komt oren en ogen tekort op zo’n dag. Ook op zondag waren de Ieren present, nu vertegenwoordigd door Harry en Ciska Stronk met hun Franse import Brigitte du Val du Loue en Astrid Crebolder met de Duitse import  Isidoor vom Kapellenpfad en Beloved van Hans Blom en vriendin Danielle Vlasman.

Zo was dan in het weekeinde van 2 en 3 juni een mijlpaal  voor de Ierse setter werkelijkheid geworden. Voor mezelf smaakte de tijdmachine van de Game Fair naar meer. Er gaat immers geen boek boven levende avonturenboeken a la Clancy en wat is er mooier dan een combinatie van het beste? Dus wie weet wat er nog in het vat zit!

 
Naar Boven Naar Boven